Een nieuw leven

God, wat keek ze na al die maanden uit naar dat eerste glas wijn. Negen lange maanden waarin ze zichzelf langzaam had zien veranderen van een normaal functionerend mens in iemand die ze nauwelijks nog herkende. De vorm die haar lichaam had aangenomen, de geluiden die ze maakte wanneer ze alleen maar opstond van de bank, haar emoties die alle kanten opschoten. Ze was het nog wel, maar toch ook weer niet. Veertig weken, vandaag op de dag af, maar ze voelde nog niets. Hoe zou ze eigenlijk weten of het begonnen was? En op welk punt zou ze hem dan moeten bellen dat hij van zijn werk naar huis moest komen? Gewoon rustig afwachten hadden ze tegen haar gezegd. Maak nog een wandelingetje, bak een cake. Makkelijk praten. Hadden ze zelf wel eens met een watermeloen op hun buik boter staan kloppen? En daarbij: ze hield niet eens van cake. Ze hield van wijn.

Nog maar eens controleren of het allemaal echt klaarstond. Opgemaakt wiegje, check. De lakentjes had ze gisteren nog staan strijken. De ziekenhuistas met de wijde joggingbroeken van haar man en het eerste rompertje dat ze met haar moeder bij de Hema had uitgezocht. Daarna hadden ze samen een broodje rookworst gegeten. Misschien zou ze over dertig jaar wel precies zo met haar eigen dochter in de Hema staan. Paspoort, zorgpas, uitgeprint bevalplan, check check check. Het leek er daadwerkelijk op dat ze er klaar voor was. Nou ja, bijna dan. Het belangrijkste had ze voor het laatst bewaard. 

Voorzichtig opende ze de deur van haar privédomein, waarvoor zelfs hij toestemming moest vragen om er iets uit te pakken. Hoe vaak zou ze deze flessen al door haar handen hebben laten gaan? Teder streelde ze de hals van een Biondi-Santi Brunello Riserva. 2010, dezelfde die ze op hun huwelijksreis hadden gedronken in die trattoria in Pienza. Ze dacht aan het jonge Italiaanse stel dat naast hen zat te eten. Of daartoe althans een poging deed. Als de een hun ontroostbare baby wiegde, nam de ander snel een hap pasta, waarna ze wisselden van rol. Ze herinnerde zich de tranen in de ogen van de jonge moeder toen de nonna van een paar tafels verderop haar moederlijk toefluisterde dat het allemaal goed zou komen. Dat ze moest proberen wat te eten. Vervolgens had ze gezien hoe de vrouw de baby van haar overnam, hem in een liefdevolle houdgreep had genomen om hem na een half uurtje slapend weer af te leveren bij zijn dankbare ouders. Nippend van haar Biondi-Santi had ze het tafereel van een afstandje zitten bekijken, niet gelovend dat wat ze zojuist had meegemaakt, ooit in Nederland zou kunnen gebeuren.

Verder dwaalden haar vingers over de rijen met haar lievelingsflessen. Viña Tondonia Blanco Reserva – te complex. Conterno Barolo – te jong, Thévenet Côte du Py – te frivool. Het was het allemaal net niet. Ze dacht aan haar vrienden die haar meer dan eens hadden uitgelachen wanneer ze weer eens voor haar kast stond, mompelend dat ze eigenlijk niets had om open te trekken. Zij zagen tweehonderd flessen plezier. Zij zag tweehonderd nog ongeopende herinneringen, wachtend tot het perfecte moment zich aan zou dienen.

Halverwege een rij viel haar oog op een ietwat gehavende fles, bourgogne aan de vorm te zien. Elke keer dat de la open en weer dicht was geschoven, was er een stukje van het etiket verdwenen. Het irriteerde haar dat ze daar bij Eurocave blijkbaar niet over hadden nagedacht. Voorzichtig draaide ze de fles om. Het jaartal was niet meer te lezen, maar ze wist direct om welke wijn het ging. Janots & Bos, Meursault 2015. “Een topvintage voor de Bourgogne”, had ze indertijd ijverig in haar notitieboekje gekrabbeld.

Ze had de fles zeven jaar geleden van de wijnmaker zelf gekocht tijdens haar eerste echte wijnreis. Na lang wikken en wegen, want zoveel geld had ze nog niet eerder aan een fles wijn besteed. Vijftig euro zal het zijn geweest, zeker niet meer, maar in haar ogen was het een astronomisch bedrag geweest en ze had al zo lang moeten sparen om überhaupt mee te kunnen naar de Bourgogne; de reis die haar blik op wijn voorgoed had veranderd. Een week waarin de namen die ze tot dan toe alleen kende uit haar studieboeken en de meest prijzige regionen van de wijnkaart, voor haar ogen tot leven waren gekomen. Een reis die haar had doen inzien waarom mensen zo idolaat van de Bourgogne konden zijn, dat ze er nooit genoeg van konden krijgen.

Dat inzicht was voor een groot gedeelte te danken aan hun docent, de beroemde Bourgognekenner die de week kleur had gegeven met zijn aanstekelijke enthousiasme en zijn liefde voor de streek en haar wijnmakers. Hij had haar laten inzien dat het verschil tussen grand cru en village soms neerkomt op een paar meter. Hij was het die haar had gewezen op beroemde domeinen, die in alle anonimiteit achter kleurloze hekken bleken te liggen. Door zijn ogen had ze de Bourgogne écht gezien en begrepen. Iedere druppel van zijn kennis had ze dankbaar opgezogen, vastbesloten om niets van dit alles ooit nog te vergeten. Wanneer ze haar best deed, kon ze zelfs de lentegeuren die de hele week in de lucht hadden gehangen weer terughalen: witte bloesem, natte steen en de eerste paarse bloemetjes die hun kopjes uit de vochtige, bruine klei hadden gestoken.    

“2015: warm en droog oogstjaar dat in de Côte de Beaune rijpe, geconcentreerde wijnen heeft opgeleverd. Een jaar dat in zijn jeugd al veel plezier geeft, maar nog een lang leven voor zich heeft, aldus Gert”, had ze op die lentedag in 2019 in haar boekje genoteerd. Ze slikte, pakte de fles Meursault uit het rek en sloot de deur van haar wijnkast. Ergens in de komende dagen zou ze deze fles openen. En het nieuwe leven vieren.